Sa gitna ng patuloy na pagtaas ng presyo ng bigas, karne, isda, gulay, kuryente, tubig, at pamasahe, malaking kaginhawaan para sa mga benepisyaryo ng Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps) ang anumang dagdag na ayuda mula sa pamahalaan. Walang makapagsasabing hindi mahalaga ang ₱2,000 kada buwan para sa isang pamilyang halos araw-araw ay nag-iisip kung saan kukuha ng susunod na kakainin.
Ngunit habang may mga pamilyang napapangiti dahil sa panibagong ayuda, milyon-milyon ding Pilipino ang napapaisip:
Paano naman kami?
Ito ang tanong ng mga ordinaryong manggagawa, tricycle driver, jeepney driver, construction worker, security guard, saleslady, vendor, magsasaka, mangingisda, online seller, at iba pang arawang kumikita. Hindi sila kabilang sa 4Ps, ngunit ramdam na ramdam din nila ang bigat ng buhay.
Marami sa kanila ang hindi mahirap sa papel, ngunit mahirap sa realidad.
Kapag tiningnan ang kanilang buwanang kita, maaaring lumampas sila nang kaunti sa itinakdang pamantayan ng isang programa. Ngunit kapag ibinawas na ang renta sa bahay, matrikula ng mga anak, gamot ng magulang, kuryente, tubig, internet para sa pag-aaral, pamasahe, at pagkain, halos wala nang natitira.
Hindi sila kwalipikado sa ayuda.
Hindi rin sila mayaman.
Sila ang tinatawag na “naiipit”—hindi sapat ang kinikita upang mabuhay nang komportable, ngunit hindi rin kasama sa listahan ng mga tumatanggap ng tulong.
Hindi dapat sisihin ang mga nasa 4Ps. Ang programa ay ginawa upang tulungan ang mga pamilyang pumasa sa mga itinakdang pamantayan. Karapatan nilang matanggap ang tulong na inilaan para sa kanila.
Ngunit ang tanong ng publiko ay hindi laban sa mga benepisyaryo.
Ang tanong ay para sa sistema.
Patuloy bang nasusuri kung sino ang tunay na nangangailangan? Napapanahon ba ang listahan ng mga benepisyaryo? May mga pamilya bang nakaahon na ngunit nananatili pa rin sa listahan? At mayroon bang mga bagong naghihirap na hindi pa rin naaabot ng anumang programa?
Mahalagang malinaw ang sagot sa mga tanong na ito, dahil ang bawat pisong inilalabas ng gobyerno ay nagmumula rin sa buwis ng mamamayan.
Ang mga empleyadong kinakaltasan ng buwis buwan-buwan ay may karapatan ding magtanong kung paano ginagamit ang kanilang kontribusyon. Hindi ito pagiging kontra sa ayuda. Bahagi ito ng pananagutan sa wastong paggamit ng pampublikong pondo.
Hindi rin dapat umikot lamang ang usapan sa pamimigay ng ayuda. Ang tunay na sukatan ng mahusay na pamamahala ay kung paano nababawasan ang bilang ng mga taong umaasa rito.
Mas mahalaga ang disenteng trabaho kaysa sa paulit-ulit na ayuda.
Mas mahalaga ang sapat na sahod kaysa sa pansamantalang ayuda.
Mas mahalaga ang murang bilihin kaysa sa dagdag na salaping mabilis ding nauubos.
Kung patuloy na tumataas ang presyo ng mga pangunahing bilihin, maaaring malaking tulong ang ₱2,000 ngayon, ngunit maaari itong hindi na sapat pagkalipas lamang ng ilang buwan. Kapag hindi natugunan ang ugat ng kahirapan, paulit-ulit ding babalik ang pangangailangan ng mas malaking ayuda.
Hindi rin dapat makalimutan ang mga pamilyang biglang nalugmok dahil sa pagkawala ng trabaho, pagkakasakit, kalamidad, o iba pang hindi inaasahang pangyayari. Marami sa kanila ang hindi sakop ng kasalukuyang mga programa ngunit nangangailangan din ng agarang suporta.
Kung talagang hangad ng pamahalaan ang isang lipunang walang naiiwan, marapat lamang na patuloy na suriin ang listahan ng mga benepisyaryo, palawakin ang mga programang nagbibigay ng kabuhayan, at tiyaking may malinaw at patas na batayan sa pagbibigay ng tulong.
Hindi dapat maging dahilan ang ayuda upang hatiin ang mahihirap. Ang tunay na hamon ay kung paano makagagawa ng mga polisiyang hindi lamang tumutugon sa pangangailangan ng isang sektor, kundi nagbibigay rin ng pag-asa sa lahat ng Pilipinong nagsisikap.
Ang tanong na “Paano naman ang hindi kasali?” ay hindi panawagang tanggalan ng tulong ang mga nasa 4Ps. Isa itong panawagan na tingnan din ang milyon-milyong Pilipinong hindi kabilang sa anumang listahan, ngunit araw-araw ding nakikipagsapalaran upang maitawid ang kanilang pamilya.
Sa huli, ang isang gobyernong tunay na makatao ay hindi lamang marunong magbigay ng ayuda. Marunong din itong makinig sa mga tahimik na naghihirap—sa mga hindi nagrereklamo, hindi nagrarally, ngunit patuloy na lumalaban sa hamon ng buhay.
Sapagkat ang kahirapan ay hindi lamang nasusukat sa pangalan sa isang listahan. Nasusukat din ito sa laman ng hapag-kainan, sa kakayahang makapag-aral ang mga anak, sa gamot na nabibili ng matatanda, at sa pag-asang may mas magandang bukas.
At habang may mga pamilyang patuloy na nagtatanong kung saan kukuha ng susunod na kakainin, ang panawagan ay hindi lamang dagdag na ayuda. Ang panawagan ay isang sistemang patas, bukas sa pagsusuri, at may malasakit sa lahat—kasama man sa listahan o hindi.
ia/
